Bowlingvereniging Noordwijkerhout Mail Privacy
Herinnering aan Gerard Slobbe

21 augustus 1940 - 10 november 2015

10 november 2015
Guur en onstuimig weer. Het is herfst.
Buiten giert de wind door de bomen.
Het is nat .. het is koud..
De telefoon gaat en soms heb je dat..
Dat je gelijk weet .. dat er iets gebeurd is.
Zoals nu ..er wordt ons verteld dat Gerard is overleden.
Hoe kan dit? Zo ineens, zo onverwacht?
Sterk en arbeidzaam zoals zo mooi verwoord op de rouwkaart.
Waarom moet dit nu gebeuren?
Niemand die dit wilde, niemand die hier om gevraagd heeft.
En of het door het weer komt of door de persoon die Gerard was..
is me onduidelijk, maar gelijktijdig met dit droeve bericht kwam in mijn gedachten dit kleine gedichtje:

Een boom verbindt in weer en wind
de wereld met de wolken
om met zijn takken onze groet
naar boven te vertolken
waar zij, door ons zo teer bemind
het hemelrijk bevolken

Een laatste groet aan Gerard die ik door het bowlen, zeker 30 jaar terug, leerde kennen.
Samen met Jan Slobbe ging ik bij onze bowlingvereniging, de jeugd doen waar Gerard en Ria's zoon, Edwin, ook lid van was. Helaas .. konden wij van zijn talenten veel te kort getuigen zijn.
In die donkere dagen van jullie leven kregen wij toch wel een goede band met elkaar.
Samen trokken we jaarlijks onze stoute schoenen aan en trotseerden wij dit verdriet.
We wilden samen met het "Edwin Slobbe Toernooi", de naam van jullie zoon, op een mooie wijze in leven houden. En hoe moeilijk soms ook, Ria maar vooral Gerard was dan vol trots.
We deden dit 20 jaar en inderdaad met vele fijne momenten en gedeeld verdriet werd onze band sterker.
We begrepen elkaar en daar waren weinig woorden voor nodig.
Hij mopperde wat af tegen menigeen. En ik noemde hem dan een oude brombeer.
Altijd deelde hij plaagstootjes uit maar na een tijdje wist ik goed te onderkennen of het grapjes waren of niet.
Bij voorbeeld ..Als Gerard een goede, hoge game had gebowld, want hij kon goed bowlen, dan zei hij:
Stom spelletje ..ik stop er mee ..
In het begin ging ik hem dan proberen om te praten, maar na een tijdje wist ik wel dat hij je zat te plagen en probeerde uit te lokken.
Natuurlijk ging hij niet stoppen met de sport die hij zo graag deed.
Aan het roken, had hij ook een bloedhekel..
"Stop er toch mee" ..zei hij dan.
Hij heeft heel wat sigaretten kapot gemaakt..
We mopperden en lachten heel wat af.

Zo maar een paar van de vele herinneringen, die we nu delen en teveel om ze allen te benoemen.
Gerard een grote man, een markant figuur, met een eigen mening .. waar hij ook op zijn eigen wijze achter stond.

Beland in de herfst van jouw leven en die had best nog even mogen blijven duren.
En toch .. in een keer voorbij ..
Je leven geleefd
op je eigen manier gedaan
en wij voelen dat een uniek mens is heen gegaan.
Dit afscheid doet pijn
en met tranen in ons hart
laten wij je vrij ..
Vergeten doen wij je niet ..
Want al deze mooie momenten worden dankbare herinneringen.
En dat is wat we juist nu .. willen zijn ..
Dankbaar
om wie je was
en om wat je was

Je leeft verder
daar en hier..
In onze herinnering
in onze verhalen
en in ons hart.

Gerard, rust zacht ..